Filmliefde

Ik kan me vooral één film herinneren die ik een keer heb gezien in het vliegtuig, met Woody Allen en Hugh Grant. Normaal vind ik die allebei niet eens zó grappig, maar in dit geval bestierf ik het echt! De stewardess kwam langs om te vragen wat ik wilde eten, maar ik kon echt geen antwoorden geven: ik dacht dat ik dood zou gaan van het lachen! Ze werd ontzettend ongeduldig, maar ik kon maar niet stoppen! De film heette Small Time Crooks: ze willen een bank gaan beroven en daarom gaan ze maar koekjes verkopen in een winkel naast die bank. Alleen die koekjeswinkel wordt heel succesvol, zodat ze die hele bank niet meer nodig hebben. Ik heb echt geen idee waarom het zo grappig was. Ik vind er vast niets meer aan als ik het nu terug zou zien. Maar op dat moment vond ik het hilarisch!
Ik kwam ook niet meer bij de eerste keer dat ik Jay and Silent Bob Strike Back zag. Nee, nee, ik heb echt wel een goeie filmsmaak! Maar als het om lachen gaat niet: dan vind ik het slechtste van het slechtste goed. Ik heb die film echt op pauze moeten zetten omdat ik naar adem hapte! Ik vind Dumb & Dumber leuk, dat soort films. Jim Carrey is echt mijn held: veel mensen vinden hem een sukkel, maar ik loop met hem weg. Ook met Ali G trouwens.

Ik vond Big Fish echt ontzettend mooi! Vooral het einde: die scène is ook zo ontzettend mooi gefilmd trouwens. Het verhaal gaat over een vader en een zoon, en die vader verzint altijd alles. De hele film door denk je "Vertel nou eens de waarheid, man!" En dan blijkt hij aan het slot, als hij sterft, toch niet alles verzonnen te hebben. Echt top! Ik heb nog nooit gehuild bij een film. Ik vind heel veel zielig, maar huilen lukt niet. Mijn moeder wel trouwens: daar rollen de tranen al heel snel over de wangen. Bij mij blijft het beperkt tot een flinke brok in mijn keel. En o ja, The Green Mile! Dat was ook zo zielig. Die grote zwarte man met dat kleine hartje die valselijk wordt beschuldigd. Ja, dat kan mij ook ontzettend ontroeren.

Ik vond Love Actually echt geweldig! Een ontzettend leuke film. Ik hou erg van allemaal verhaallijnen die vroeger of later bij elkaar komen. Nee, ik heb zelf nog niemand om dat soort films mee te delen, hahaha! Ik ben alleen, en ik ben er nog helemaal gelukkig mee. Dat komt vast nog wel een keer. Maar ik heb er nu nog helemaal geen behoefte aan eigenlijk.

Even nadenken hoor... ik hou nooit zo erg van dat soort films eigenlijk. Ik heb op een gegeven moment wel met mijn moeder The Others gezien. Ik vond hem echt fucking eng, dat einde! Er waren momenten dat ik echt niet verder durfde te kijken. En hij is ook erg mooi gemaakt trouwens.

Ik denk toch Gladiator. Dat is vast heel erg afgezaagd, maar ik vond het echt een geweldige film! Het is een actiefilm met niet alleen maar actie, maar ook een ontzettend goed verhaal. En ik hou van films als Scarface en Goodfellas! Van die drie films heb ik ook posters aan de muur hangen trouwens.

The Shawshank Redemption, absoluut zeker. Omdat het een prachtig verhaal is. En er wordt super in geacteerd. Het is een film waarin de details heel belangrijk zijn, ik hou ervan als daar goed op wordt gelet. Dat de directeur bijvoorbeeld zegt dat de verlossing in de bijbel ligt en dat hij daar dan twintig jaar lang zijn pikhouweel in bewaart, dat soort dingen.

We zijn zes jaar geleden met de hele familie acht maanden op wereldreis geweest. We zijn toen op een prachtig tropisch eiland geweest, Rarotonga, de hoofdstad van de Cook Eilanden. Dat ligt tussen Hawaï en Australië. Daar zijn we naar de bioscoop geweest: dat was zó gaaf! De bioscoop bestond eigenlijk uit een beamer van hele slechte kwaliteit. De stoeltjes waren van plastic, het was een soort partytent waar we in zaten. We zaten daar met tien Rarotonga'ers die echt enórm meeleefden met de film! De film was beroerd, Gone in 60 Seconds, maar het was geweldig om dat mee te maken!

Even nadenken... Ik vond de eindscène van One Flew Over the Cuckoo's Nest prachtig. De hele tijd heeft Randle McMurphy hem te overtuigen om dat wasblok door die ruit heen te flikkeren, maar hij heeft niets gedaan. Pas wanneer zijn beste vriend door de electroshocks zichzelf niet meer is maar meer een soort kasplantje, onderneemt hij actie: hij vermoordt McMurphy en ontsnapt door dat wasblok door die ruit te flikkeren. Zo'n mooi moment! De hele film vraag je je ook af "Waar gaat dit naartoe?" Het is een heel apart einde, maar geweldig!

Even nadenken weer... dat moet denk ik een tekenfilm zijn geweest. Jungle Book of The Lion King. Of nee, The Sound of Music! Daar is mijn moeder helemaal fan van. Die heb ik toen ik heel erg jong was een keer met mijn ouders gezien. Dat is niet cool hè, als eerste film The Sound of Music? Maar ik ben bang dat het wel zo is. Ik vond hem toen echt geweldig! Ik speelde dan met mijn zusje hele scènes na: ik was dan Kurt of Friedrich en zij was een van de meisjes. Maar later zag ik hem een keer terug: de film is eigenlijk best saai. Schrijf toch maar liever Jungle Book op, dat klinkt toch beter.

Het klinkt vast heel stom, maar ik vond Lek echt supergoed! Iedereen zegt dan altijd meteen "Dat vind je omdat je vader die gemaakt heeft." Maar ik vond het écht een ontzettend goeie film. Het verhaal is goed, het is prachtig gefilmd, hij is heel erg snel gemonteerd, er wordt goed in geacteerd, het is ontzettend spannend. Hoe leg ik dat nou uit... je ziet er niet aan af dat het een Nederlandse film is. Daarmee bedoel ik niet dat Nederlandse films slecht zijn, integendeel. Maar je ziet er niet aan af dat Lek niet voor vijftig miljoen dollar gemaakt is. De film lijkt veel duurder dan hij is. Die Lamborghini-achtervolging, een heleboel schietscènes en ontploffingen... Het had met gemak een Amerikaanse film kunnen zijn!

Kevin uit Home Alone! Elke Kerst kijk in die film weer, al jarenlang. En élk jaar denk ik weer "Nú ga ik hem niet leuk meer vinden." Maar dat moment komt maar niet. Kevin is echt een koning! Alleen als ik Home Alone gezien heb, is Kerst compleet: ik word daar zó vrolijk van! Als ik Amerikaans was, en vijftien jaar eerder geboren, dan had ik die rol zó graag willen hebben.